DataLife Engine > �� > რატომ არ უნდა იქნას მიღებული საგადასახადო კოდექსი წარმოდგენილი სახით

არასამთავრობო ორგანიზაციამ "ახალგაზრდა ფინანსისტთა და ბიზნესმენთა ასოციაციამ" 20 ივლისს ახალი საგადასახადო კოდექსის შესახებ პრესკონფერენცია გამართა. ასოციაციამ საზოგადოებას ის შენიშვნები და რეკომენდაციები წარუდგინა, რომელიც მან ახალ საგადასახადო კოდექსთან მიმართებაში მოამზადა. ასოციაციამ აქცენტი იმ ნაკლოვანებეზე გააკეთა, რომლებიც მათი აზრით, ახალ საგადასახადო კოდექსს გააჩნია.
"ახალგაზრდა ფინანსისტთა და ბიზნესმენთა ასოციაცია" ძველი საგადასახადო კოდექსის ახლით შეცვლას დადებით მოვლენად მიიჩნევს. თუმცა დღეისთვის წარმოდგენილ ვარიანტში ბევრი ხარვეზია, რომელთა დღევანდელი ვარიანტით მიღების შემთხვევაში ქვეყანის საგადასახადო პოლიტიკა უარესობისკენ იცვლება.
აღსანიშნავია, რომ ახალი კოდექსი ვერ უწყობს ფეხს იმ პრიორიტეტებს, რომლებიც ბოლო პერიოდში ჩვენს ხელისუფლებას აქვს გაცხადებული. მათ შორის: სოფლის მეურნეობის, ტურიზმის, მცირე მეწარმეობის პრიორიტეტული განვითარება და ინვესტიციების შემოსვლის წახალისება, აღნიშნული საგადასახადო კოდექსის პროექტით ამ სფეროების მდგომაროება არა უკეთესობისკენ, არამედ უარესობისაკენ იცვლება. ყველაფერს, რომ თავი დავანებოთ ქვეყანაში იზრდება საგადასახადო ტვირთი მოსახლეობასა და ბიზნესზე, რაც უარყოფითად აისახება ინვესტიციების შემოდინებაზე.
გთავაზობთ აფბა-ს მიერ გამოვლენილ ხარვეზებს და რეკომენდაციებს:

მიკრო და მცირე ბიზნესის მდგომარეობა უარესდება

ახალი კოდექსის პროექტის თანახმად, მიკრო ბიზნესის სტატუსის მქონე პირისგან საქონლის ან მომსახურების მყიდველ მეწარმეს არ შეეძლება ამ თანხის ხარჯად გატარება, თუნდაც დანახარჯი დოკუმენტურად იყოს დადასტურებული. რატომ უნდა მოუნდეს ასეთ მცირე ან მსხვილ ბიზნესს მიკრომეწარმისგან რაიმეს ყიდვა? შესაბამისად, რაც ამ ცნების დამკვიდრებას აზრს უკარგავს და განაპირობებს იმას, რომ მცირე და მსხვილი ბიზნესმენები თავს შეიკავებენ მიკრო მეწარმეებთან ეკონომიკური ურთიერთობისგან.
მიკრო მეწარმეებს არ ექნებათ სალარო აპარატების გამოყენების ვალდებულება, რაც აჩენს კითხვებს იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორ უნდა მოხდეს მათი ბრუნვის მოცულობის განსაზღვრა? საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს მიკრო ბიზნესის სტატუსის მქონე პირის შემოსავლები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდებით ფინანსთა მინისტრის მიერ განსაზღვრული წესით. ანუ ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენელთა მიერ მეწარმეთა ბრუნვის შეფასება სუბიექტურად მოხდება. გაურკვეველი სიტუაციაა მცირე მეწარმეებთან დაკავშირებითაც, კოდექსში 92.1-ე მუხლი გვეუბნება, რომ მცირე ბიზნესის უფლება აქვს, არ აწარმოოს შემოსავლებისა და ხარჯების აღრიცხვა. ამავე მუხლის მე_7 პუნქტში კი წერია, რომ მცირე ბიზნესმა უნდა აწარმოოს ხარჯების აღრიცხვის ჟურნალი, რომლის წარმოების წესს ადგენს ფინანსთა მინისტრი. საინტერესო ორაზროვნებაა!
ამასთან, 85,2 მუხლში წერია, რომ 30 000 ლარიანი ზღვარი არ ვრცელდება საქართველოს მთავრობის მიერ განსაზღვრული საქმიანობის სახეებზე. ანუ ჯერ ისიც არ ვიცით, თუ ვის შეეხება ეს ეგრეთწოდებული შეღავათი.
რაც შეეხება მცირე და მიკრო მეწარმეებს, ასეთი სტატუსი შეიძლება მიენიჭოს მხოლოდ ფიზიკურ პირებს (ინდმეწარმეებს), ხოლო იურიდიული პირებს (შპს-ებს) ამ კატეგორიაში მოხვედრის შესაძლებლობა არ ექნება. ჩვენ ამის აზრს ვერ ვხედავთ.
და კიდევ ერთი, მცირე ბიზნესის მიერ საგადასახადო წლის განმავლობაში მიღებული ზარალი მომდევნო წელს არ გადაიტანება, თუ არ ხდება სპეციალური დაბეგვრის რეჟიმიდან გამოსვლა. რატომ?

საშემოსავლო გადასახადის დაბეგვრის არეალი იზრდება

მოქმედი საგადასახადო კოდექსის თანახმად სოფლის მეორნეობის სფეროში და არასამთავრობო სექტორში დასაქმებული ადამიანები, ჩვეული 20%-ის ნაცვლად, 12%-იან საშემოსავლო გადასახადს იხდიან, რომელსაც ვადა 2010 წლის 31 დეკემბრამდე აქვს. თუ არასამთავრობო სექტორისთვის საშემოსავლო გადასახადზე შეღავათის მოხსა, დიდად არ დააწვება ამ სფეროში დასაქმებულებს ზურგზე, სოფლის მეურნეობაში ამ გადასახადის ზრდა აშკარად მწვავედ აისახება ამ სექტორში დასაქმებული მოქალაქეების შემოსავლებზე. აღნიშნული შეღავათის არგაგრძელება ფაქტობრივად საქართველოში დასაქმებული ადამიანების 53%-ისათვის, 8%-ით შემოსავლების ზრდის ტოლფასია, რადგან ჩვენს ქვეყანაში შრომის უნარიანი მოსახლეობის ნახევარზე მეტი სწორედ სოფლის მეურნეობაშია დასაქმებული. მითუმეტეს, თუ იმასაც გავითვალისწინებთ, რომ ამ სფეროში დასაქმებულების საშუალოთვიური ხელფასი (2008 წელს - 299,3 ლარი), სხვა ყველა სფეროში დასაქმებულ მოქლაქეთა ხელფასებზე ნაკლებია, გარდა თევზჭერის (211Lლ) და განათლებისა (243 ლ.). მაგალითისთვის ეს მაჩვენებლი მშენებლობაში 597, სახელმწიფო მმართველობაში 869, ხოლო საფინანსო საქმიანობაში - 1343 ლარია.
სოფლის მეურნეობაში საშემოსავლო გადასახადზე შეღავათის არგაგრძელებით, რა თქმა უნდა გაძვირდება ადგილობრივი პროდუქცია, რომელსაც ისედაც უჭირს მომძლავრებულ იმპორტთან კონკურენციის გაწევა.
უარესდება საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის რეჟიმი, რიგი მიმართულებებით:
დღეს მოქმედი კოდექსით საშემოსავლო გადასახადისგან თავისუფლდება ისეთი აქტივების გაყიდვით მიღებული ნამეტი, რომლებიც ფიზიკური პირის საკუთრებაშია 2 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში და რომლებიც არ გამოიყენება ეკონომიკური საქმიანობისთვის. პროექტით კი ეს ნამეტი იბეგრება ნებისმიერ შემთხვევაში, გარდა უძრავი ქონებისა და არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწისა. უძრავი ქონების შემთხვევაში თავისუფლდება მხოლოდ 30 000 ლარამდე მიღებული ნამეტი, ხოლო მიწის შემთხვევაში - მხოლოდ 2 ჰექტარამდე მიწის ნაკვეთის გაყიდვით მიღებული შემოსავალი.
კოდექსით ასევე თავისუფლდება 6 თვეზე მეტი ვადით მსუბუქი ავტომობილის გაყიდვით მიღებული ნამეტი შემოსავალი. პროექტით კი ასეთი გათავისუფლება აღარ არის.
საერთოდ აღარ არის შეღავათი აღნიშნულის გარდა სხვა აქტივების გაყიდვით მიღებულ შემოსავალზე. გამოდის, კაცმა, გაჭირვების გამო, სახლიდან ძველისძველი კარადა რომ გამოიტანოს და გაყიდოს, აქედან გადასახადი უნდა გადაიხადოს.
ამ გაუარესების გარდა, გასათვალისწინებელია, რომ დღეს იმ ქონების გაყიდვისას, რომელიც 2 წელზე ნაკლები ხნით იყო პირის საკუთრებაში, გადასახადი 12% იყო. ახლა კი 20% იქნება. კოდექსით გათვალისწინებული იყო 20%-იანი განაკვეთის თანდათან შემცირება 18%-მდე - 2011 წლის 1 იანვრიდან. ამ ვადამაც (მათ შორის, დივიდენდზე გადასახადის განულების ვადამაც) ერთი წლით გადაიწია.

მეწარმის და სახელმწიფოს ურთიერთობა
ახალი საგადასახადო კოდექსის მიხედვით, სახელმწიფოს მეწარმის მიმართ თითქმის არანაირი ვალდებულება არ გააჩნია. მაგალითად, თუ მას მეწარმის მიმართ რაიმე დავალიანება დაუდგინდა, თავისუფლად შეუძლია კანონში გაწერილ ვადაში ეს თანხა არ გადაიხადოს, თუნდაც ეს საკითხი სასამართლოს მიერ მეწარმის სასარგებლოდ იყოს გადაწყვეტილი. ამისკენ კი სახელმწიფოს, მის მიერ მეწარმისთვის დასაბრუნებელი ზედმეტად გადახდილი თანხის არაუზრუნველყოფა უბიძგებს.
პროექტში დეტალურადაა გაწერილია, თუ რა შემთხვევაში, რა ვადებში უბრუნდებათ მეწარმეებს ზედმეტად გადახდილი თანხა სახელმწიფოსგან, მაგრამ არსადაა გაწერილი, თუ რითაა უზრუნველყოფილი სახელმწიფოს ვალი მეწარმის მიმართ. თუ სახელმწიფო არ ენდობა მეწარმეს და რისკების შემცირებისთვის მის გადასახადს სხვადასხვა ქონებით უზრუნველყოფს, მეწარმე რატომ უნდა ენდოს სახელმწიფოს? განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ჩვენს ქვეყანაში არსებობს დიდი პრაქტიკა იმისა, რომ ხშირ შემთხვევაში სახელმწიფო დაკისრებულ ვალდებულებას არ ასრულებს და თუ ასრულებს, ეს არ ხდება კანონში გაწერილი ვადებით.
სახელმწიფოსგან განსხვავებით, მეწარმის საგადასახადო დავალიანების უზრუნველყოფა მთელ რიგ პუნქტებშია გაწერილი. კერძოდ, ახალი საგადასახადო კოდექსის, 212-ე მუხლის მიხედვით, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველსაყოფად საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს განახორციელოს შემდეგი ღონისძიებები: ა) საგადასახადო იპოთეკა/გირავნობა. ბ) მესამე პირზე გადახდევინების მიქცევა. გ) ქონებაზე ყადაღის დადება. დ) ყადაღადადებული ქონების რეალიზაცია. ე) საბანკო ანგარიშზე ოპერაციების შეჩერება. ვ) საბანკო ანგარიშზე საინკასო დავალიანების წარდგენა. ზ) გადასახადის გადამხდელის სალაროდან ნაღდი ფულადი სახსრების ამოღება.
გარდა ამისა, სახელმწიფო გადასახადის გადახდის ვადის მიხედვითაც პრივილეგირებულ მდგომარეობაშია. თუ იგი მოვალეა მეწარმეს, ზედმეტად გადახდილი თანხა, 3 თვის განმავლობაში დაუბრუნოს, მეწარმეს ახალი საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის, მეორე პუნქტის მიხედვით ეკისრება ვალდებულება, რომ გადასახადი დეკლარაციის წარდგენისთვის დადგენილ, ან საგადასახადო მოთხოვნიდან 20 დღის ვადაში გადაიხადოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, დაჯარიმდება და თუ ჯარიმასაც არ გადაიხდის, მისი დავალიანება უზრუნველყოფის სახით სახელმწიფოს ქონებაში გადავა.

ვინ არიან ცალკეულ შემთხვევაში ცალკეული გადასახადის გადამხდელები?
ხელისუფლება აცხადებს, რომ ახალი კოდექსით ზედმეტად გადახდილი თანხების გადამხდელისთვის უკან დაბრუნება განხორციელდება ავტომატურ რეჟიმში. წარმოდგენილი კოდექსის პროექტის მიხედვით კი გათვალისწინებულია რიგი პროცედურები და რაც მთავარია, თანხების დაბრუნების პერიოდი გათვალისწინებულია 3 თვემდე ვადით, რომელიც საბოლოოდ 2013 წლის 1 იანვრისთვის განხორციელდება. რაც შეეხება ავტომატურ დაბრუნებას, ეს ეხება მხოლოდ იმ გადამხდელებს, რომლებიც ახორციელებენ ელექტრონულ დეკლარირებას და ისიც, მათდამი ავტომატურ რეჟიმში თანხების დაბრუნების მკაცრი ვალდებულება საგადასახადო ორგანოებს არ აქვთ.
62.8-ე მუხლით ზედმეტად გადახდილი თანხის დაბრუნება, მოხდება ცალკეულ შემთხვევაში ცალკეული გადასახადის გადამხდელების მიმართ, რომლებიც ახორციელებენ ელექტრონულ დეკლარირებას, შესაძლებელია განხორციელდეს ზედმეტად გადახდილი გადასახადის თანხის ავტომატური დაბრუნება. ზედმეტად გადახდილი გადასახადის თანხის ავტომატური დაბრუნების წესსა და პირობებს განსაზღვრავს საქართველოს ფინანსთა მინისტრი. ვინ იგულისხმებიან სიტყვა "ცალკეულში" უცნობია.

დღგ-ს ზღვარის აწევა ბიუჯეტის შემოსავლებსა და პროდუქციის ფასებს გაზრდის, ხოლო ბაზრებზე მონოპოლიებს შეუწყობს ხელს
მთავრობის განცხადებით, ახალი საგადასახადო კოდექსის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ცვლილებას ძველთან შედარებით, დღგ-ის ზღვარის 100 000-დან 200 000-მდე გაზრდა წარმოადგენს. მისი არსი ის არის, რომ მეწარმე, რომლის ბრუნვა ნებისმიერი 12-თვიანი პერიოდის განმავლობაში 200 000 ლარზე ნაკლებია, არ არის ვალდებული, გახდეს დღგ-ის გადამხდელი და ბიუჯეტში იხადოს დღგ.
თუმცა, დღგ-ს ერთი უცნაური თვისება აქვს, რომელიც რატომღაც დავიწყებულია, რაც უფრო მეტს ათავისუფლებ ამ გადასახადისგან, მით უფრო მეტი თანხა შედის ბიუჯეტში.
დღგ-ისგან გათავისუფლების შემთხვევაში პირი კარგავს წინა ეტაპზე გადახდილი დღგ-ის "ჩათვლის" უფლებას. ამდენად, მისი თვითღირებულება იზრდება. იგი ასევე ვერ "აძლევს" ჩათვლას თავის შემდგომ ეტაპს. ამის შედეგად, კი ხდება ის, რომ მეწარმე, რომელიც დღგ-ს არგადამხდელისგან ვერ იღებს ჩათვლას, ბიუჯეტში იხდის უფრო მეტს და იძულებულია გაზარდოს პროდუქციის ფასი.
ამასთან, უნდა გავითვალისწინოთ, რომ დღგ, როგორც ე.წ. "არაპირდაპირი გადასახადი", წარმოადგენს პროდუქციის საბოლოო მომხმარებლის (მოსახლეობის) გადასახადს, რომელიც მას ბიუჯეტში იხდის "ტრანზიტით", ანუ პროდუქტის გამყიდველის გავლით.
ანუ დღგ-ს ზღვარის ზრდა ერთის მხრივ, გამოიწვევს საბიუჯეტო შემოსავლების ზრდას, ხოლო, მეორე მხრივ, პროდუქციის ფასის ზრდას, რაც მომხმარებლის ჯიბეზე აისახება.
სწორედ საბიუჯეტი შემოსავლების გაზრდის მიზნით ხდება დღგ-ის გადამხდელთათვის ზღვარის თანდათანობითი აწევა და არა იმის გამო, რომ "ხელისუფლება ხალხზე ზრუნავს". ამაში დასარწმუნებლად მისი ზრდის ტენდენციას უნდა დავუკვირდეთ. 1997 წელს, როცა საგადასახადო კოდექსი ამოქმედდა, ზღვარი, რომლის ზემოთაც პირი ვალდებული იყო, დღგ-ის გადამხდელი გამხდარიყო, სულ 3 000 ლარი იყო წელიწადში. შემდეგ ამ ზღვარმა 24 000 ლარამდე აიწია, შემდეგ - 100000 ლარამდე, ახლა კი 200 000 ლარს გვთავაზობენ.
და კიდევ ერთი საკითხი, რომელიც დღგ-ს ზღვარის აწევას ეხება და აფბა-ს აზრით, ძალიან მნიშვნელოვანია. თუკი მწარმოებელს, რომელიც გამყიდველისგან ვერ იღებს შეძენილი პროდუქციის ჩათვლას, აქვს საშუალება, რომ ბაზარს თავისი ფასები უკარნახოს, მაშინ მის მიერ მიწოდებული პროდუქციის ფასი გაიზრდება და ბიუჯეტში გადასახდელ გაზრდილ გადასახადს იგი მოსახლეობის ჯიბიდან ამოიღებს;
თუ იგი საკუთარ ფასებს ვერ კარნახობს ბაზარს, მაშინ მისი მოგება შემცირდება (თუ ზარალად არ გადაიქცევა), რაც მას ბაზარზე ყოფნის სურვილს დაუკარგავს. ეს კი, თავის მხრივ, ბაზარზე აქტორთა შემცირებას და მონოპოლისტური საწარმოების წარმოშობას უწყობს ხელს. რაც, ჩვენი აზრით, ამ მიმართულებით ქვეყანაში არსებულ უმძიმეს მდგომარეობას, როდესაც ბაზრების დიდი ნაწილი მონოპოლიზებულია კიდევ უფრო დაამძიმებს.

სახელმწიფო იმ შემთხვევაშიც გსჯის, თუ არავინ დაგიზარალებია
ახალი კოდექსის თანხმად შემოსავალი გადასახადით იბეგრება იმ შემთხვევაშიც, როდესაც მისი კანონიერება სადავოა. ამასთან მეწარმე შეიძლება დაჯარიმდეს, მიუხედავად იმისა თუ მისი მოქმედების შედეგად ბიუჯეტს ზარალი არ მიდგომია. გაუგებარია, რატომ უნდა დაისაჯოს მოქალაქე იმისათვის, რომ მან რაღაც შეცდომა დაუშვა, რომლითაც ისევ და ისევ თვითონ დაზარალდა, ხოლო ბიუჯეტს ზარალი არ მიდგომია? ეს იგივე თვითმკვლებობის მცდელობა, რომ სისხლის სამართლის კანონით დაისაჯოს.
ამასთან ახალი კოდექსით მკაცრდება რიგი სანქციები. მაგალითად, რეალიზებულ პროდუქციაზე ზედნადების არქონა ან მისი შევსებისას დაშვებული შეცდომა, მეწარმე ღირებულების 5-მაგი ოდენობით ჯარიმდება, ხოლო თუკი პროდუქციის ღირებულება 10 000 ლარს აღემატება, და მეწარმეს არ აქვს ზედნადები ან მისი შევსებისას დაშვებულია შეცდომა, მეწარმე სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიეცემა.

ქრონომეტრაჟი კვლავ ყველაზე არასამართლიან კონტროლის წესად რჩება
260-ე მუხლის თანახმად, ქრონომეტრაჟის მინიმალური ვადა 7 დღეა. მისი დაწყებიდან წინა შვიდი დღის ბრუნვა 10%-ით თუ განსხვავდება ქრონომეტრაჟის პერიოდთან, მაშინ მეწარმეს აჯარიმებენ. ეს არის სრულიად არალოგიკური. რატომ? მაგალითად, საგადასახადო რესტორანში აღდგომის მეორე დღეს, ან თუნდაც 8 იანვარს შევიდა, იქნება წინა დღეებთან შედარებით 10%-ზე მეტი განსხვავება? რა თქმა უნდა, იქნება, იმიტომ, რომ წინა დღეებში ერთ შემთხვევაში მძიმე მარხვა იყო და მეორე შემთხვევაში წინა დღეებში საახალწლო დღეები და შობა იყო, შესაბამისად ხალხი რესტორნებში ბევრად ნაკლებად დადის. დღეს რომ მეწარმეს შეუვიდა 100 ლარი, ეს არ ნიშნავს, რომ გუშინაც 100 ლარი ქონდა. ანუ ქრონომეტრაჟი, რომელიც დღეისათვის არსებობდა, როგორც ყველაზე არასამართლიანი კონტროლის წესი, კვლავ რჩება.

პრემიერის განცხადებამ დოკუმენტში სხვაგვარი ინტერპრეტაცია მიიღო
პრემიერ მინისტრმა ახალი საგადასახადო კოდექსის წარდგენისას განაცხადა, რომ ყველა დავა, რომელიც გამოწვეული იქნება კოდექსის ორმაგი ინტერპრეტაციის გამო, აუცილებლად მეწარმის სასარგებლოდ გადაწყდება. ნიკა გილაურის განცხადების მიუხედავად ამ ჩანწერმა კოდექსში სხვაგვარი ინტერპრეტაცია მიიღო:
269.3-ე მუხლი დავების განხილვის საბჭო უფლებამოსილია (და არა ვალდებული) გაათავისუფლოს მომჩივანი დაკისრებული სანქციისაგან, თუ მომჩივნის ქმედებით სახელმწიფო ბიუჯეტს არ მიყენებია ზიანი, ამასთან, თუ საბჭო დარწმუნდება, რომ
ა) მომჩივნის ქმედება გამოწვეული იყო შეცდომით/არ ცოდნით;
ბ) საკანონმდებლო ჩანაწერი, რომლითაც მომჩივანი ხელმძღვანელობდა, სხვადასხვაგვარი განმარტების საშუალებას იძლევა.
ანუ, კოდექსის ახალი ვარიანტით იქმნება აუდიტორთა საბჭო, რომელმაც უნდა დაადგინოს ესა თუ ის საკითხი, არის თუ არა ორაზროვნება და თუ დაადგენს, რომ ორაზროვნებაა, შეუძლია დავა გადამხდელის სასარგებლოდ გადაწყვიტოს და შეუძლია არ გადაწყვიტოს. ამის ნაცვლად ნებისმიერი ქვეყნის კანონმდებლობაში წერია რომ ნებისმიერი გადაუჭრელი ორაზროვნება და ბუნდოვანება წყდება გადასახადის გადამხდელის სასარგებლოდ და ამას არ უნდა წყვეტდეს ვიღაც აუდიტორთა საბჭო.

არაეფექტიანი საგადასახადო ობმუდსმენი
კოდექსის პროექტით შემოდის ობმუდსმენის ინსტიტუტი. რომლის არსებობის არსი ისაა, რომ საჭიროების შემთხვევაში აღმასრულებელ ხელისუფლებას დაუპირისპირდეს და მისი გადაწყვეტილებები გააპროტესტოს. თუმცა მისი უფლებების განმსაზღვრელი და თანამდებობაზე დამნიშნავი, სწორედ ისევე აღმასრულებელი ხელისუფლებაა. გაუგებარია, რატომ უნდა დანიშნოს პრემიერმა ისეთი კადრი, ომბუცმენის თანამდებობაზე, რომელიც მისი ნაბიჯების წინააღმდეგ წავა ან რატომ მიანიჭებს მას ისეთ უფლებებს, რომ სერიოზულად შეუქმნას პრობლემები.

ფინანსთა მინისტრს ახალი საგადასახადო კოდექსი, შესაძლოა, მთლიანობაში არ აქვს წაკითხული
როგორც საზოგადოებას უკვე მოეხსენება, ახალი კოდექსით ფიჭური კავშირგაბმულობის კომპანიები აქციზის გადასახადით დაიბეგრებიან. პირველადი ვარიანტი მობილური კავშირგაბმულობა ყოველ წუთზე უნდა დაბეგრილიყო, აქციზის 10%-მდე გადასახადით, ხოლო შემდგომ ფინანსთა სამინისტრომ "მოდერნიზება" მოახდინა და ახლა ფიჭური კავშირგაბმულობის კომპანიები ბრუნვაზე აქციზის გადასახადით დაიბეგრებიან. ნურავის ექნება იმის ილუზია, რომ ამით რამე შეიცვალა.
მუხლი 181.1-ე - აქციზის გადამხდელია პირი, რომელიც: ახორციელებს კავშირგაბმულობის სატელეფონო ხმოვანი მომსახურების გაწევას.
მუხლი 187.3 აქციზის განაკვეთები - კავშირგაბმულობის სატელეფონო ხმოვანი მომსახურებისათვის განაკვეთი ცალკეული სახეების მიხედვით 10 პროცენტიანი ზღვრული ოდენობის ფარგლებში დგინდება საქართველოს მთავრობის მიერ. ამ პუნქტის მიზნებისთვის დასაბეგრი ბრუნვა არის საანგარიშო პერიოდში გაწეული კავშირგაბმულობის სატელეფონო ხმოვანი მომსახურების თანხების ჯამი.
ანუ, თუ პირველადი ვარიანტით აქციზი დაწესდა ყოველ განხორციელებულ ხმოვან წუთზე, ახლა ეს მოხდა ყველა ზარიდან მიღებული შემოსავალზე დაწესებით. აზრი? კომპანიები (უფრო სწორედ მომხმარებელი) უფრო მეტს გადაიხდის, ვიდრე ეს კოდექსის პირველადი ვარიანტით იყო გათვალისწინებული.
ამასთან, ფინანსთა მინისტრის საყურადღებოდ უნდა აღინიშნოს ერთი ფაქტი, რომ მისი განცხადებით აღნიშნულ აქციზის გადასახადს გადაიხდიან კომპანიები და არა მათი მომხმარებელი.
ახალი საგადასახადო კოდექსში გამოყენებული ტერმინები და ცნებები, მუხლი 8. ტერმინთა განმარტებები, პუნქტი 3.
არაპირდაპირი გადასახადი - არის გადასახადი (დღგ, აქციზი, იმპორტის გადასახადი და სხვა), რომელიც დგინდება მიწოდებული (იმპორტირებული) საქონლის ან/და გაწეული მომსახურების ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც იხდის მომხმარებელი (იმპორტიორი) ამ გადასახადით გაზრდილი ფასით საქონლის ან/და მომსახურების შეძენისას (იმპორტისას). არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულება ეკისრება საქონლის მიმწოდებელს (იმპორტიორს) ან/და მომსახურების გამწევს, რომელიც ამ კოდექსის მიზნებისათვის გადასახადის გადამხდელად იწოდება.
საგადასახადო კოდექსი უნდა შეესაბამებოდეს ეკონომიკურ პოლიტიკას, ამ უკანასკნელიდან უნდა გამომდინარეობდეს საგადასახადო პოლიტიკა, ხოლო კოდექსი ადეკვატურად ასახავდეს მის ძირითად მომენტებს და ადეკვატური იყოს პარლამენტისა და მთავრობის მიერ დასახული ეკონომიკური განვითარების კურსის. ასეთი დასკვნის გაკეთების საშუალებას მოცემული კოდექსი არ იძლევა.
ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე მმართველ პარტიას ეკონომიკური პროგრამა არ წარმოუდგენია, ახლახან მთავრობის ხელახალ დამტკიცებასთან დაკავშირებით სახელისუფლო გუნდის მიერ წარმოდგენილი "საქართველო სიღარიბის გარეშე” უფრო კეთილი სურვილების ჩამონათვალია, ვიდრე ეკონომიკური განვითარების პროგრამა. რაც შეეხება განცხადებას, რომ დღევანდელი მთავრობა რადიკალური ლიბერალური მიდგომების მომხრეა ეკონომიკაში, კონკრეტული ნაბიჯებისას ეს განცხადება ხან ულტრამემარცხენეა _ აზოტის და დიზელის საწვავის უფასოდ დარიგება, მხოლოდ თბილისელი პენსიონერებისთვის პენსიის 10 ლარით გაზრდა, ხან კანონზე მაღლამდგომი უცხოელებს "კარდ ბლანში" ჩვენი მესაკუთრეებისთვის საკუთრების უკანონოდ წართმევის ხშირი ფატქების ფონზე, ფასწარმოქმნა ანარქიულია, კონკურენცია არ არსებობს, ანტიმონოპოლიური რეგულირება გაუქმებულია, თითქმის ყველა სფეროში ფარული მონოპოლისტები და ხელისუფლებასთან შეზრდილი მაფიური კლანებია.
ასეთი ქვეყნის საგადასახადო კოდექსი სხვა კონცეპტუალური ბაზის საფუძველზე უნდა შეიქმნას. ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილება, სექტემბრამდე კოდექსის მიღების გადადება იყო. აფბა, თავის მხრივ, საჭიროების შემთხვევაში, აქტიურად მიიღებს მის სრულყოფაში მონაწილეობას.