თუ არ გვექნება სურსათის უვნებლობის კანონი, გამოდის, რომ გვექნება `ვნებიანი~ სურსათი. რაც, არც თუ ურიგო რამ უნდა იყოს

რეგულაციას კანონი და საკანონმდებლო ნორმები უნდა ახდენდნენ და არა ადამიანები, რა მაღალი რანგის განათლებაც არ უნდა ჰქონდეთ მათ მიღებული

არ ვიცი რატომ, მაგრამ სინგაპურის ხსენებაზე ყოველთვის 90-იანების ჩაბნელებული და გათოშილი თბილისი მახსენდება. საფურაჟე ხორბლით გამომცხვარი პური, ღამის რიგები, ნავთის სუნი, რომელიც ყველგან იყო და არასდროს გადიოდა, დაუფასოებელი და ჯერ კიდევ დაუჭრელი სიგარეტი "80". მძიმე სურათები ჩვენი უახლესი ისტორიიდან. ახლა კი ახალი მირაჟები და მოლოდინები სინგაპურის სახით.